Renesans w Polsce

Renesans - epoka w historii kultury europejskiej, obejmująca przede wszystkim XVI wiek, określany często jako „odrodzenie sztuk i nauk” oraz koncepcja historiozoficzna odnosząca się do historii kultury włoskiej od Dantego do roku 1520.

Polski termin „renesans” pochodzi od francuskiego słowa renaissance, zastosowanego przez Jules’a Micheleta i Jakoba Burckhardta w połowie XIX w. Termin renaissance jest używany w wielu europejskich językach, w tym francuskim, angielskim i niemieckim – w języku włoskim stosowany jest natomiast termin rinascimento. Prawdopodobnie pierwszy użył jej Giorgio Vasari w swoich Le vite de’ piú eccellenti pittori, scultori ed architettori w połowie w. XVI (mianowicie we wstępie do trecenta i wstępie do quattrocenta). Druga z polskich nazw epoki, „odrodzenie”, jest wiernym tłumaczeniem francuskiego słowa renaissance.

Renesans był okresem rozkwitu kultury polskiej. Państwo polsko-litewskie było duże i silne, a wpływy włoskie, które nasiliły się wraz ze ślubem Zygmunta I Starego z Boną Sforzą, przyczyniły się do rozkwitu malarstwa, architektury, sztuki kulinarnej. Do Polski przybyli sławni poeci i myśliciele: Włoch Filip Kallimach (Filippo Buonaccorsi), Niemiec Konrad Celtis. W roku 1488 (niektóre źródła podają 1489) powstało pierwsze w Europie towarzystwo literackie – Nadwiślańskie Bractwo Literackie. Jego członkami zostali Celtis, profesorowie Akademii Krakowskiej, dworzanie, studenci. Polska stała się azylem tolerancji religijnej, powstały dzieła Reja i Kochanowskiego, Akademia Krakowska stała się jednym z ważniejszych ośrodków naukowych Europy. W późniejszych latach powstały również kolejne uniwersytety: 1544 w Królewcu, 1579 w Wilnie i 1594 w Zamościu.

Typowym specyficznie, polskim elementem architektury renesansu jest attyka, czyli ścianka lub balustrada znajdująca się ponad najwyższym gzymsem budynku, wieńcząca jego elewacje oraz zasłaniająca niskie poddasze. Oprócz ozdabiania budynku, chroniła przed przeniesieniem się ognia na dachy innych budynków w przypadku pożaru.

Przykłady architektury renesansu w Polsce:

Zamek królewski na Wawelu

Kaplica Zygmuntowska

                

                       Renesans w Polsce

Renesans - epoka w historii kultury europejskiej, obejmująca przede wszystkim XVI wiek, określany często jako „odrodzenie sztuk i nauk” oraz koncepcja historiozoficzna odnosząca się do historii kultury włoskiej od Dantego do roku 1520.

Polski termin „renesans” pochodzi od francuskiego słowa renaissance, zastosowanego przez Jules’a Micheleta i Jakoba Burckhardta w połowie XIX w. Termin renaissance jest używany w wielu europejskich językach, w tym francuskim, angielskim i niemieckim – w języku włoskim stosowany jest natomiast termin rinascimento. Prawdopodobnie pierwszy użył jej Giorgio Vasari w swoich Le vite de’ piú eccellenti pittori, scultori ed architettori w połowie w. XVI (mianowicie we wstępie do trecenta i wstępie do quattrocenta). Druga z polskich nazw epoki, „odrodzenie”, jest wiernym tłumaczeniem francuskiego słowa renaissance.

Renesans był okresem rozkwitu kultury polskiej. Państwo polsko-litewskie było duże i silne, a wpływy włoskie, które nasiliły się wraz ze ślubem Zygmunta I Starego z Boną Sforzą, przyczyniły się do rozkwitu malarstwa, architektury, sztuki kulinarnej. Do Polski przybyli sławni poeci i myśliciele: Włoch Filip Kallimach (Filippo Buonaccorsi), Niemiec Konrad Celtis. W roku 1488 (niektóre źródła podają 1489) powstało pierwsze w Europie towarzystwo literackie – Nadwiślańskie Bractwo Literackie. Jego członkami zostali Celtis, profesorowie Akademii Krakowskiej, dworzanie, studenci. Polska stała się azylem tolerancji religijnej, powstały dzieła Reja i Kochanowskiego, Akademia Krakowska stała się jednym z ważniejszych ośrodków naukowych Europy. W późniejszych latach powstały również kolejne uniwersytety: 1544 w Królewcu, 1579 w Wilnie i 1594 w Zamościu.

Typowym specyficznie, polskim elementem architektury renesansu jest attyka, czyli ścianka lub balustrada znajdująca się ponad najwyższym gzymsem budynku, wieńcząca jego elewacje oraz zasłaniająca niskie poddasze. Oprócz ozdabiania budynku, chroniła przed przeniesieniem się ognia na dachy innych budynków w przypadku pożaru.

Przykłady architektury renesansu w Polsce:

Zamek królewski na Wawelu

Kaplica Zygmuntowska

                

                       Renesans w Polsce

Renesans - epoka w historii kultury europejskiej, obejmująca przede wszystkim XVI wiek, określany często jako „odrodzenie sztuk i nauk” oraz koncepcja historiozoficzna odnosząca się do historii kultury włoskiej od Dantego do roku 1520.

Polski termin „renesans” pochodzi od francuskiego słowa renaissance, zastosowanego przez Jules’a Micheleta i Jakoba Burckhardta w połowie XIX w. Termin renaissance jest używany w wielu europejskich językach, w tym francuskim, angielskim i niemieckim – w języku włoskim stosowany jest natomiast termin rinascimento. Prawdopodobnie pierwszy użył jej Giorgio Vasari w swoich Le vite de’ piú eccellenti pittori, scultori ed architettori w połowie w. XVI (mianowicie we wstępie do trecenta i wstępie do quattrocenta). Druga z polskich nazw epoki, „odrodzenie”, jest wiernym tłumaczeniem francuskiego słowa renaissance.

Renesans był okresem rozkwitu kultury polskiej. Państwo polsko-litewskie było duże i silne, a wpływy włoskie, które nasiliły się wraz ze ślubem Zygmunta I Starego z Boną Sforzą, przyczyniły się do rozkwitu malarstwa, architektury, sztuki kulinarnej. Do Polski przybyli sławni poeci i myśliciele: Włoch Filip Kallimach (Filippo Buonaccorsi), Niemiec Konrad Celtis. W roku 1488 (niektóre źródła podają 1489) powstało pierwsze w Europie towarzystwo literackie – Nadwiślańskie Bractwo Literackie. Jego członkami zostali Celtis, profesorowie Akademii Krakowskiej, dworzanie, studenci. Polska stała się azylem tolerancji religijnej, powstały dzieła Reja i Kochanowskiego, Akademia Krakowska stała się jednym z ważniejszych ośrodków naukowych Europy. W późniejszych latach powstały również kolejne uniwersytety: 1544 w Królewcu, 1579 w Wilnie i 1594 w Zamościu.

Typowym specyficznie, polskim elementem architektury renesansu jest attyka, czyli ścianka lub balustrada znajdująca się ponad najwyższym gzymsem budynku, wieńcząca jego elewacje oraz zasłaniająca niskie poddasze. Oprócz ozdabiania budynku, chroniła przed przeniesieniem się ognia na dachy innych budynków w przypadku pożaru.

Przykłady architektury renesansu w Polsce:

Zamek królewski na Wawelu

Kaplica Zygmuntowska

                

                       Renesans w Polsce

Renesans - epoka w historii kultury europejskiej, obejmująca przede wszystkim XVI wiek, określany często jako „odrodzenie sztuk i nauk” oraz koncepcja historiozoficzna odnosząca się do historii kultury włoskiej od Dantego do roku 1520.

Polski termin „renesans” pochodzi od francuskiego słowa renaissance, zastosowanego przez Jules’a Micheleta i Jakoba Burckhardta w połowie XIX w. Termin renaissance jest używany w wielu europejskich językach, w tym francuskim, angielskim i niemieckim – w języku włoskim stosowany jest natomiast termin rinascimento. Prawdopodobnie pierwszy użył jej Giorgio Vasari w swoich Le vite de’ piú eccellenti pittori, scultori ed architettori w połowie w. XVI (mianowicie we wstępie do trecenta i wstępie do quattrocenta). Druga z polskich nazw epoki, „odrodzenie”, jest wiernym tłumaczeniem francuskiego słowa renaissance.

Renesans był okresem rozkwitu kultury polskiej. Państwo polsko-litewskie było duże i silne, a wpływy włoskie, które nasiliły się wraz ze ślubem Zygmunta I Starego z Boną Sforzą, przyczyniły się do rozkwitu malarstwa, architektury, sztuki kulinarnej. Do Polski przybyli sławni poeci i myśliciele: Włoch Filip Kallimach (Filippo Buonaccorsi), Niemiec Konrad Celtis. W roku 1488 (niektóre źródła podają 1489) powstało pierwsze w Europie towarzystwo literackie – Nadwiślańskie Bractwo Literackie. Jego członkami zostali Celtis, profesorowie Akademii Krakowskiej, dworzanie, studenci. Polska stała się azylem tolerancji religijnej, powstały dzieła Reja i Kochanowskiego, Akademia Krakowska stała się jednym z ważniejszych ośrodków naukowych Europy. W późniejszych latach powstały również kolejne uniwersytety: 1544 w Królewcu, 1579 w Wilnie i 1594 w Zamościu.

Typowym specyficznie, polskim elementem architektury renesansu jest attyka, czyli ścianka lub balustrada znajdująca się ponad najwyższym gzymsem budynku, wieńcząca jego elewacje oraz zasłaniająca niskie poddasze. Oprócz ozdabiania budynku, chroniła przed przeniesieniem się ognia na dachy innych budynków w przypadku pożaru.

Przykłady architektury renesansu w Polsce:

Zamek królewski na Wawelu

Kaplica Zygmuntowska

                

                       Renesans w Polsce

Renesans - epoka w historii kultury europejskiej, obejmująca przede wszystkim XVI wiek, określany często jako „odrodzenie sztuk i nauk” oraz koncepcja historiozoficzna odnosząca się do historii kultury włoskiej od Dantego do roku 1520.

Polski termin „renesans” pochodzi od francuskiego słowa renaissance, zastosowanego przez Jules’a Micheleta i Jakoba Burckhardta w połowie XIX w. Termin renaissance jest używany w wielu europejskich językach, w tym francuskim, angielskim i niemieckim – w języku włoskim stosowany jest natomiast termin rinascimento. Prawdopodobnie pierwszy użył jej Giorgio Vasari w swoich Le vite de’ piú eccellenti pittori, scultori ed architettori w połowie w. XVI (mianowicie we wstępie do trecenta i wstępie do quattrocenta). Druga z polskich nazw epoki, „odrodzenie”, jest wiernym tłumaczeniem francuskiego słowa renaissance.

Renesans był okresem rozkwitu kultury polskiej. Państwo polsko-litewskie było duże i silne, a wpływy włoskie, które nasiliły się wraz ze ślubem Zygmunta I Starego z Boną Sforzą, przyczyniły się do rozkwitu malarstwa, architektury, sztuki kulinarnej. Do Polski przybyli sławni poeci i myśliciele: Włoch Filip Kallimach (Filippo Buonaccorsi), Niemiec Konrad Celtis. W roku 1488 (niektóre źródła podają 1489) powstało pierwsze w Europie towarzystwo literackie – Nadwiślańskie Bractwo Literackie. Jego członkami zostali Celtis, profesorowie Akademii Krakowskiej, dworzanie, studenci. Polska stała się azylem tolerancji religijnej, powstały dzieła Reja i Kochanowskiego, Akademia Krakowska stała się jednym z ważniejszych ośrodków naukowych Europy. W późniejszych latach powstały również kolejne uniwersytety: 1544 w Królewcu, 1579 w Wilnie i 1594 w Zamościu.

Typowym specyficznie, polskim elementem architektury renesansu jest attyka, czyli ścianka lub balustrada znajdująca się ponad najwyższym gzymsem budynku, wieńcząca jego elewacje oraz zasłaniająca niskie poddasze. Oprócz ozdabiania budynku, chroniła przed przeniesieniem się ognia na dachy innych budynków w przypadku pożaru.

Przykłady architektury renesansu w Polsce:

Zamek królewski na Wawelu

Kaplica Zygmuntowska

                

 Renesans w Polsce

Renesans - epoka w historii kultury europejskiej, obejmująca przede wszystkim XVI wiek, określany często jako „odrodzenie sztuk i nauk” oraz koncepcja historiozoficzna odnosząca się do historii kultury włoskiej od Dantego do roku 1520.

Polski termin „renesans” pochodzi od francuskiego słowa renaissance, zastosowanego przez Jules’a Micheleta i Jakoba Burckhardta w połowie XIX w. Termin renaissance jest używany w wielu europejskich językach, w tym francuskim, angielskim i niemieckim – w języku włoskim stosowany jest natomiast termin rinascimento. Prawdopodobnie pierwszy użył jej Giorgio Vasari w swoich Le vite de’ piú eccellenti pittori, scultori ed architettori w połowie w. XVI (mianowicie we wstępie do trecenta i wstępie do quattrocenta). Druga z polskich nazw epoki, „odrodzenie”, jest wiernym tłumaczeniem francuskiego słowa renaissance.

Renesans był okresem rozkwitu kultury polskiej. Państwo polsko-litewskie było duże i silne, a wpływy włoskie, które nasiliły się wraz ze ślubem Zygmunta I Starego z Boną Sforzą, przyczyniły się do rozkwitu malarstwa, architektury, sztuki kulinarnej. Do Polski przybyli sławni poeci i myśliciele: Włoch Filip Kallimach (Filippo Buonaccorsi), Niemiec Konrad Celtis. W roku 1488 (niektóre źródła podają 1489) powstało pierwsze w Europie towarzystwo literackie – Nadwiślańskie Bractwo Literackie. Jego członkami zostali Celtis, profesorowie Akademii Krakowskiej, dworzanie, studenci. Polska stała się azylem tolerancji religijnej, powstały dzieła Reja i Kochanowskiego, Akademia Krakowska stała się jednym z ważniejszych ośrodków naukowych Europy. W późniejszych latach powstały również kolejne uniwersytety: 1544 w Królewcu, 1579 w Wilnie i 1594 w Zamościu.

Typowym specyficznie, polskim elementem architektury renesansu jest attyka, czyli ścianka lub balustrada znajdująca się ponad najwyższym gzymsem budynku, wieńcząca jego elewacje oraz zasłaniająca niskie poddasze. Oprócz ozdabiania budynku, chroniła przed przeniesieniem się ognia na dachy innych budynków w

przypadku pożaru.

Przykłady architektury renesansu w Polsce:

Zamek królewski na Wawelu

Kaplica Zygmuntowska

                

 Kamil Szwajka

Źródło:  Wikipedia i Sciąga.pl